Türkçe

Solun ve İşçilerin Cephesi’nin (FIT) Arjantin’deki yükselişi: ”Geniş partiler” düşüncesi üzerine bir tartışma

Solun ve İşçilerin Cephesi'nin (FIT) Arjantin'deki yükselişi: ''Geniş partiler'' düşüncesi üzerine bir tartışma

Kemer sıkmacıların adayları arasında belirgin bir kazanan bulunmuyor

Seçim­lerde başkan Cristi­na Kirch­n­er ve per­o­nist ”Zafer için Cephe” (FdV) tarafın­dan destek­le­nen Daniel Sci­oli oyların yüzde 38,5′ini aldı. İkin­ci sıra­da oyların yüzde 30’unu alan merkez sağ muhale­fe­tinin başkanı Mauri­cio Macri ve üçüncü sıra­da oyların yüzde 20’sini alan muhafaza­kar sağcı per­o­nist Ser­gio Mas­sa bulunuy­or.

Daniel Sci­oli Ekim ayın­da gerçek­leşe­cek genel seçim­lerde bir sorun ile karşı karşıya. PASO’­da elde ettiği zafer, iki ay içerisin­de­ki seçim­lerde açık bir zaferi garan­tileme­sine yet­miy­or. Bunun sebe­bi ise tüm demago­ji­ler­ine rağ­men hükümetin ve sağcıların aday­larının esasen aynı çizgiyi ben­imseme­sidir: Kirschner­ist hükümet mod­elin­in derin­leştir­il­erek veya ufak tefek değişik­lik­ler­le sürdürülme­si. Lakin ekonomik boom süre­ci sona erdi ve her ne kadar seçim kam­pa­nyaların­da dile getirme­sel­er bile, her üç aday da kemer sık­ma poli­tikasının ve Arjan­tin para bir­i­mi Peso’nun değer­si­zleştir­ime­si taraftarı. Her halükar­da bu aday­lar krizi işçi sınıfının omu­zları­na yük­leme amacın­dalar. Ayrı­ca Daniel Sci­oli ”dok­san­ların adamı” olarak gerek hükümet par­tisinin sol kanadın­da gerekse sosyal tabanın­da neolib­er­al­izm ve özelleştirme poli­tikacısı olarak tanınıy­or.

Kirch­ner­izmin esas prob­le­mi ise, Latin Amerika’­da­ki sözde ”ileri­ci” hükümet­lerin ”döngüsünün” son bul­masıdır. Geçmişte bu hükümetler ekonomik krizin etk­i­leri­ni hafi­flete­biliy­or­lardı. Lakin şu anda enter­nasy­on­al dinamik­ler tarafın­dan sürük­leniy­or­lar. Böyle­lik­le zaman­la­madan bağım­sız olarak, önce­den sol eliyle kab­ul­lendik­leri­ni, sağ eliyle almaları gibi bir senaryo ortaya çıkıy­or.

Podemos ve Syriza’nın ışığında FIT’in yükselişi

FIT PASO’ya Nicolás del Caño ve Jorge Altamira’nın tem­sil ettiği iki liste ile katıldı.

FIT için yapılan bu seçim sırasın­da 2011 yılı olan kuru­luş döne­minde­ki oylar ile karşılaştırıldığın­da oyların yüzde 40 art­tığı görülüy­or. Böylelilk­le FIT merkez sol adayı Mar­gari­ta Stol­biz­er’in çok az oy farkı ile gerisinde bulunuy­or. Nicolás del Caño ve „Cepheyi yenile ve güçlendir“ adıy­la 1A lis­te­si, Jorge Altami­ra’ya karşı net bir zafer elde etti. Bu önce­lik­le FIT içerisin­de­ki yenil­iğin bir göster­ge­sidir. Tabii ki bu sonuç bir çok siyasi anal­ist­lerin ve arjan­tin medyasının öngörü­leri­ni çürüt­tü.

FIT’in elde ettiği başarılı seçim sonu­cu­nun alış­mamış tarafı ise, bu grubun kap­i­tal­ist­lerin siyasi par­ti­lerinin aksine, işçi sınıfının poli­tik bağım­sı­zlığını savunuy­or olmasıdır. FIT’in sınıf­sal duruşu, başın­dan itibaren reformist sek­tör­lere ve bur­ju­vaziye karşı yakın­laş­manın peşinde olan ve kemer sık­ma poli­tikası­na karşı salt sınır­lı bir pro­gra­ma sahip olan Syriza ve Podemos’un yap­tığı tecrü­bel­er ile karşılaştırıla­maz. Bu pro­jelerin iflası halkın referan­dum­da­ki hayır oyu­na rağ­men, işçi­lerin ve geniş kitlelerin koşullarını zor­laştıran Troyka’nın emir­ler­ine itaat eden Syriza tarafın­dan somut­laştırıldı.

PTS FIT’in önderliğini nasıl ve neden aldı?

PASO için yürütülen kam­pa­nya FIT içerisin­de­ki en önem­li güçler olan ve iki fark­lı par­tileşme pro­gramı­na sahip olan PTS ve PO’yu ortaya çıkardı.

Nicolás del Caño ve Myr­i­am Breg­man tarafın­dan tem­sil edilen şablon salt PTS üyeleri tarafın­dan değil, fab­rikaların­dan gelen ve komşu­larını, aileleri­ni ve arkadaşlarını 1A lis­te­si lehinde oy kul­lan­maya ikna eden işçi sınıfının yeni nes­li tarafın­dan destek­le­nen güçlü bir aktivizme dayanıy­or:

Bu yüzlerce aktivist Arjan­tin yakın tar­i­hinde önem­li alan kaplamış ağır mücadelel­erde yer aldı. İşten çıkart­malara, yasak­la­malara, maaşlara karşı düzen­le­nen saldırılara karşı yürütülen mücadelel­erde öncüler yorgun­luk bilmek­sizin yer aldı.

1A lis­tesinde işçi sınıfının tanı­nan bir çok sek­tör­leri yer almak­tay­dı: ”Boyun eğmeyen” Lear işçi­leri, işçi­lerin kon­trolünde bulu­nan şu anki adı Mady­Graf olan Don­nel­ley maat­basın­dan işçil­er, Kraft fab­rikasın­dan işçil­er ve şu anki adı FaS­in­Pat (patron­suz fab­ri­ka) olan Zanon işçi­leri ve daha baş­ka fab­rikalar­da çalışan bir çok işçi 1A lis­tesinde bulunuy­or­du.

„Cepheyi yenile ve güçlendir“ adıy­la 1A lis­te­si çoğun­luğu genç ve güvence­siz çalış­ma koşulları­na sahip sanayi işçi­lerinden oluşan 1.500 küsur adayıy­la seçim­lere katıldı. Bu list­ede ayrı­ca 300 öğret­men ve bir çok insan hak­ları aktivisti yer alıy­or­du. Aday­ların yüzde 60’ı kadın­lar­dan oluşuy­or­du. Arjan­tin sanay­isinin kalbi olan Buenos Aires’in kuzeyin­den yüzlerce kişi müşahit olarak seçim­leri takip ettil­er.

„Cepheyi yenile ve güçlendir“ salt gençliğin önünü açmak anlamı­na gelmiy­or. Bilakis işçi­lerin ve gençliğin öncü­lerinin can­lı ve yaygın kam­pa­nyalar ile işçi hareke­tine ulaş­masını ve işçi sınıfının Nicolás del Caño, Rubén Matu, Clau­dio Del­lacar­bonara, Raúl Godoy, Ale­jan­dro Vil­ca ve Javier Her­mosil­la gibi poli­tikacılara ihtiy­acı olduğu düşüncesinin taşı­masının sağlan­ması esas anlam taşıy­or. İşçi­lerin ve halkın çıkar­larını sokak­lar­da ve par­la­men­to­da savu­nan ve orta­la­ma bir öğret­men maaşı ile geçi­nen tem­sil­cil­er ile oluş­tu­ru­lan yeni bir gelenek­ten bahsediy­oruz.

Öbür yan­dan PO cid­di bir mağlu­biyet aldı. PO ”Bir­leşik” lis­tenin mot­to­sunu savun­muy­or­du, çünkü kendi­leri PASO seçim­ler­ine katılım sürecinde ortak FIT lis­te­si için sunulan bütün öner­i­leri red­det­til­er. Aynı zaman­da PO’nun ”Sol­un bir­liği” siyaseti de ağır bir mağlu­biyet aldı. PO’ya göre FIT seçim anlaş­maları ile yeni gru­pların katılımını sağla­malıy­dı. Lakin bu gru­plar sosyal­ist pro­gra­ma mesafe­li duran, bir çok alan­da Bolivya’­da­ki Evo Morales gibi sözde ”ileri­ci” hükümet­leri destekleyen çizgi­leri ile FIT’in ilkelerinden epey uzak durum­dalar.

PTS Car­los “Per­ro” San­til­lán veya Pueblo en Mar­cha (Halk marş­ta) gibi örgüt­lerin FIT’i seçim mücade­lesinde destek­lemesin­den mem­nun­du. Aynı süreçte PTS son tahlilde ente­grasy­on süre­ci için sosyal­ist pro­gram üzerinde yemin etmenin aksine, ortak pratik ve FIT pro­gramının üzerinde detaylı ve cid­di bir tartış­manın gereklil­iği­ni belirt­ti. Bizler sadece seçim­leri kazan­abilmek için tar­ih­sel olarak işçi sınıfının bağım­sı­zlığını savun­mayan­lar ile oportünist anlaş­malar yap­ma düşüncesi­ni red­dediy­oruz. Ayrı­ca bunu yap­mayan­ların sek­ter­lik içinde hap­so­la­cağı ve siyasi çalış­maların sınırın­da kala­cağı düşüncesinin de yan­lış olduğu PASO’­da bariz bir şek­ilde görülmüştür.

PTS lis­tesinin zaferi hali hazır­da Arjan­tin işçi sınıfı içinde sendi­ka için­de­ki taban hareketi olarak tanı­nan ve özgül bir etk­isi olan frak­siy­onu FIT’i genişlet­mek için kul­lan­ması­na dayanıy­or.

Tele­vizy­on ve inter­netin yoğun kul­lanımı ile yürütülen geniş medya kam­pa­nyası, siyasi aji­ta­sy­onun çevr­eye, okullara, iş yer­ler­ine ve durak­lara yayıl­ması, PTS’in seçim zafer­ine büyük katkı­da bulun­du.

Bir çok güvence­siz çalış­ma koşulları­na sahip emekçi­lerin ve sanayi işçi­lerinin oyuy­la seçilen Nicolás del Caño’nun aldığı oylar Arjan­ti­n’de son yıl­lar­da can­lı bir sosyal gücün biçim­leştiği­ni göster­mek­te­dir. Önce­lik­le sendi­ka içerisin­de­ki taban hareketi ve şim­di 1A lis­te­si için yürütülen aktif kam­pa­nya­da bu biçim poli­tik bir anlam kazanıy­or.

Uluslararası sol için iki farklı yol

Aynı zaman­da FIT’in ve özel­lik­le PTS’in deney­im­leri ken­di­ni troçk­ist olarak nite­lendiren bir çok örgütün varsayım­larını çürütüy­or. Geçmişte bu tür kuyrukçu örgütler ”kitlelere” ulaşa­bilmek ve sınıf bağım­sı­zlığını muğlak­laştıran geniş par­ti pro­jeler­ine daya­narak devrim­ci pro­gram­dan fer­a­gat ettil­er.

Dünya çapın­da­ki ekonomik krizin bir ürünü olarak ortaya çıkan bur­ju­vazinin tem­siliyetinin krizi dolayısıy­la Avru­pa’­da Syriza ve Podemos gibi bir çok reformist pro­jenin doğuşu ve güçlenişi mey­dana gel­di. Bu gru­plar ulus­lar­larası sol­un bir çok kes­mi tarafın­dan hevesle selam­landı ve destek­len­di.

Bu hevesin ortak temeli ise sosyal­izmin ve işçi­lerin sınıf bağım­sı­zlığının alter­natif bir tem­siliyetin siyasi mar­ji­nal var­lığını aşa­may­a­cak düşünce­sidir. Bu yak­laşım, işçi sınıfının özne olması­na, siyasi aktif olması­na ve ken­di başı­na sınıf bağım­sı­zlığının siyasi alter­nat­ifinin inşaası­na hizmet ede­cek mücad­ele­ci bir pratiğin terk edilme­si boyu­tu­na ulaştı.

Bu sebe­ple Sosyal­izm ve Özgür­lük Par­tisi (PSOL) içerisinde en önem­li akım­lar­dan birisi olan Sosyal­ist Sol Hareketi (MES) Syriza­’yı destek­le­di. Devrim­ci Komünist Ligi’nin (LCR) Yeni Antikap­i­tal­ist Parti’nin (NPA) inşaası için ken­di­ni fes­hetmesi de bu yak­laşım temelinde gerçek­leşmiştir.

Bu açı­dan PTS’in önder­liğinde bulu­nan lis­tenin PASO’­da­ki zaferi, ulus­lararası sol­un ve işçi sınıfının öncülüğünün bir zaferidir. Bu zafer işçi sınıfıy­la organik bağı bulu­nan ve kitle­sel hareketin geniş sek­tör­leri­ni etk­ileyen devrim­ci par­tinin enter­nasy­on­al temelde inşaa strate­jisinin doğru­luğunu müte­vazı bir şek­ilde göster­mek­te­dir.

İşçi sınıfının en ileri­ci sek­tör­lerinin ve gençliğin bir­leşerek cesur sınıf­sal mücadele ve devrim­ci aji­ta­sy­on siyaseti kap­i­tal­izmin içinde bulun­duğu sosyal ve ekonomik krize karşı ne kadar ver­im­li olduğunu kanıtlıy­or.

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht. Erforderliche Felder sind mit * markiert.